ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Για ακόμα μια φορά, ο φόβος νίκησε την αγάπη.

 


Της Μαρίας Χαρίτου.

Για ακόμα μια φορά, ο φόβος νίκησε την αγάπη.
Το σκοτεινό, νίκησε το φωτεινό. Ο φόβος μου με πήρε μακριά. Το μυαλό μου, γονάτισε μπροστά του και είπε «παραδίνομαι», κι ας ήξερα πως αυτή θα είναι η καταστροφή μου, κι ας ήξερα πως θα με σκοτώσει, κι ας ήξερα πως χάνω κάτι σημαντικό. Μόνο έσκυψα το βλέμμα μου, και κύλησε ένα δάκρυ, βρέχοντας το χώμα, που στέκονταν το δειλό σώμα μου.

Loading...

Υποταγμένος, αδύναμος, μόνος. ο ίδιος ο φόβος μου, με τρόμαζε λιγότερο από το φως της αλήθειας μου. στεκόμουν να κλαίω, να θρηνώ για αυτό που χάνω από την αδυναμία μου. Απογοητευμένος από τον εαυτό μου, για τη παραίτηση μου μετά από όσα είχα καταφέρει να τολμήσω με τόσο κόπο! Με τόση δουλειά! Αηδιασμένος που δε μπορούσα να βρω τη δύναμη να παλέψω. Ο φόβος μου τελικά ήταν ψηλότερος από το δικό μου ανάστημα. Τι ντροπή! Έβαλα τη μάσκα του «λογικού» παράλογου, και γέμισα «λογικές» σαβούρες την αλήθεια μου, το φώς μου, τα μάτια μου.

  Ήταν ένας πόλεμος που κατάφερα να σκοτώσω εμένα. Κάθε θετική μου σκέψη, κάθε όμορφη στιγμή, κάθε θέλω, κάθε προσδοκία, κάθε αναμονή. Φοβήθηκα τη γύμνια της ψυχής μου, που βγήκε μπροστά από τους φόβους μου και διεκδίκησε το να έχει λόγο. Είχε πολύ μεγάλη δύναμη η ψυχή μου, πολύ μεγάλη ανάγκη, και με τρόμαξε. «πως είναι δυνατό να μη την ελέγχω»;

Ντύθηκα με όσο πιο βαριά ρούχα γίνονταν. Αδιαφανή, χοντρά, να μη διαφανίζουν πουθενά. Να φυλακιστούν όλα μέσα μου, να μην αναπνέουν καν! Κι έφυγα! Έφυγα άρον- άρον. Όσο έτρεχα μακριά ακόμα ψηλάφιζα τα υφάσματα να μην υπάρχει καμία τρυπίτσα και διαρρεύσει κανένα συναίσθημα. Δεν κοίταξα καν πίσω τα συντρίμμια που άφησα… τόσο πολύ φοβήθηκα! Κρύφτηκα όσο πιο καλά μπορούσα… κρύφτηκα πίσω απ το δάχτυλό μου! έκλεισα και τα μάτια μου όσο πιο σφιχτά μπορούσα, για να καλυφτώ καλύτερα. Ήμουν ασφαλής πια από τη γύμνια. Οι παλμοί μου ήταν ήδη πιο αργοί, η αναπνοή μου έγινε πιο αργή. Μόνο το ουρλιαχτό κλάμα της ψυχής μου έσπαγε την ησυχία της μοναξιάς μου.

-Σκάσε! Την πρόσταξα, με κούρασες! Ξέρεις ότι δε μπορώ!

-Μπορείς! Είπε στα αναφιλητά της, απλά δε θες!

-Δεν μπορώ! Είπα ξανά σφίγγοντας κι άλλο τα μάτια μου.

Όντως δε μπορούσα. Ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου. μούδιαζα από φόβο και μόνο στη σκέψη. Μούδιαζε το κεφάλι μου, η αδρεναλίνη μου ανέβαινε στα ύψη. Ένιωθα πως θα λιποθυμήσω.

-Μπορείς! Είπε πάλι, αυτή τη φορά αχνά, ήξερε πως ο λόγος της δεν είχε βαρύτητα…

-Το έχω πάρει απόφαση. Τέλος!

Όσο έμενα εκεί κρυμμένος, σκεπτόμενος, τόσο μου έλειπε η αλήθεια μου! το φώς μου!

«Γιατί να μη μπορώ!» δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια μου. Μου λείπει όλο αυτό το φως που γέμιζα όσο ήμουν δίπλα της. «θα περάσει» σκέφτηκα. Ο φόβος κατανικά ακόμη μια φορά.

Η αλήθεια μου, έχει φύγει πια. Την έδιωξα.  Μου λείπει ναι, αλλά θα συνηθίσω, κι όταν το κάνω, δε θα έχω πρόβλημα να έρθω αντιμέτωπος με την αλήθεια (μου). Θα έχω αποκόψει το «μου»!

-Τι θα γίνει όμως όταν πια δε θα είναι «ΣΟΥ»…; Ρώτησε η ψυχή!

 

Πηγή : http://www.anapnoes.gr/

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα οριστεί σε "επιτρέπει cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Αποδοχή" παρακάτω, στη συνέχεια, σας ζητάμε να ακολουθήσετε αυτό.

Close