ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η υπερπροστασία…

1nwxj5d-939x640

Μια φορά και ένα καιρό …


ήταν ένα κορίτσι που το αγαπημένο της παιχνίδι ήταν ένα τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι που περπατούσε.

Κάθε απόγευμα το κορίτσι , όταν γυρνούσε από το σχολείο, έπαιζε με το τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι.

Κάθε φορά που το αυτοκινητάκι  έβρισκε ένα εμπόδιο και δεν μπορούσε να συνεχίσει την πορεία του , σπίνιαραν οι ρόδες του και ακουγόταν ένας έντονος ήχος..

Έκανε « Ββββζζζζιιιιν!».

Ο ήχος σταματούσε όταν το κορίτσι του άλλαζε την κατεύθυνση και το αυτοκινητάκι μπορούσε να προχωρήσει.

Ώσπου ένα απόγευμα η μαμά της, της είπε « Αχ! Έτσι όπως το κάνεις το αυτοκινητάκι θα το χαλάσεις!.»

Από εκείνη την ημέρα και μετά το κορίτσι έπαιζε αθόρυβα με το αυτοκινητάκι.

Με άλλα λόγια , φρόντιζε το αυτοκινητάκι της να μην κολλήσει σε εμπόδιο.

Έτσι λοιπόν, το αυτοκινητάκι δεν ξαναέκανε «Ββββζζζιιιιν!»

Τα χρόνια πέρασαν και το κορίτσι μεγάλωσε.

Έγινε  γυναίκα.

Το ρομπότ κάπου  χάθηκε.

Και η ανάμνηση που είχε κρατήσει ήταν το ότι είχε καταφέρει να παίζει με το ρομπότ , χωρίς να κάνει «Μπιπ!».

Ένα απόγευμα , η κοπέλα έπαιξε σε μια ομάδα το ακόλουθο παιχνίδι.

Τα άτομα χωρίστηκαν σε ομάδες των δύο ατόμων.

Το ένα άτομο ήταν ο χειριστής και το άλλο το ρομπότ.

Ο χειριστής με συγκεκριμένα αγγίγματα μπορούσε έδινε στο ρομπότ το να κινηθεί , προς το πού και το πότε να σταματήσει.

Το ρομπότ έβγαζε ήχο κάθε φορά που συναντούσε εμπόδιο στο χώρο ή συναντούσε κάποιο άλλο ρομπότ .

Και στις δύο περιπτώσεις το ρομπότ δεν μπορούσε να συνεχίσει την πορεία του.

Έβγαζε ένα ήχο , για να δείξει ότι δεν μπορεί να κινηθεί άλλο.

Και έτσι ο χειριστής του να του αλλάξει κατεύθυνση.

Η κοπέλα χειρίστηκε , άψογα θα μπορούσε να πει κανείς το ρομπότ, καθώς δε συνάντησε κανένα εμπόδιο και δεν έβγαλε ποτέ κάποιο ήχο.

Όταν η άσκηση τελείωσε, ο συμπαίκτης της  είπε γελώντας «Ένιωσα ότι κάποια στιγμή κάηκα! Ένιωσα ότι υπήρχαν στιγμές που οι οδηγίες ήταν τόσες πολλές που δεν καταλάβαινα ποια να ακολουθήσω»

Η κοπέλα γέλασε και αυτή και του είπε «Σε έκαψα ε; Με συγχωρείς.»

Σκέφτηκε μετά και δεν θυμάται καν αν το είπε ή όχι «Από το δικό μου άγχος και την δικιά μου αγωνία για να μην βρει σε εμπόδιο τον υπερφόρτωσα σε στιγμές με πληροφορίες για το πώς να κινηθεί, τον έκαψα».

Και μετά αναρωτήθηκε «Γιατί το έκανα αυτό; Υπήρχε πραγματικός κίνδυνος;»

Δεν πρόλαβε να συνειδητοποιήσει τις απαντήσεις  στα ερωτήματά της.

Και αυτό γιατί ήρθε η συνέχεια της άσκησης.

Πλέον είχε 5 ρομπότ να ελέγξει.

Στο τέλος της άσκησης, η κοπέλα σκεφτόταν «Είναι αδύνατο να ελέγξω πέντε ρομπότ. Όπως είναι αδύνατο να ελέγξω τα πάντα στη ζωή μου».

Και δύο λέξεις ξεπήδησαν .

Οι λέξεις υπερπροστασία και έλεγχος.

Γύρισε σπίτι της.

Έπιασε ένα στιλό και ξεκίνησε να γράφει.

«Η υπερπροστασία κρύβει ένα είδος ελέγχου.

Η υπερπροστασία κρύβει μέσα της το φόβο.

Η υπερπροστασία κρύβει ένα είδος τέλειου πλάνου.

Η υπερπροστασία κρύβει μέσα της την απολυτότητα.

Η υπερπροστασία κρύβει μέσα της την τελειομανία.

Ο έλεγχος κρύβει  μέσα του το φόβο.

Ο έλεγχος κρύβει  μέσα του το ρίσκο.

Ο έλεγχος κρύβει μέσα του ένα και μοναδικό σενάριο.

Ο έλεγχος κρύβει μέσα του την απολυτότητα.

Η υπερπροστασία κρύβει μέσα της τον έλεγχο.»

Και όσο  έγραφε ένιωθε ένα αίσθημα πνιξίματος να ξυπνάει.

Ένα γνώριμο αίσθημα πνιξίματος.

Αναρωτήθηκε «Τι είναι αυτό που με ενοχλεί; Και τι θα γινόταν αν το ρομπότ έβρισκε σε εμπόδιο; Και όταν είχα 5 ρομπότ δεν μπόρεσα να ελέγξω όλα ή να τα προστατεύσω από το να πέσουν σε κάποιο εμπόδιο. Και τι έγινε; Και μήπως μπορώ να τα ελέγξω όλα στη ζωή μου; »

Η κοπέλα θυμήθηκε τότε την παιδική ανάμνηση.

Κάτι την ενοχλούσε ακόμα.

Αυτό το αίσθημα πνιγμού είχε αλλάξει.

Είχε γίνει ένα βάρος.

Τι ήταν αυτό που την ενοχλούσε;

«Τι είναι αυτό που με ενοχλεί;» έγραψε ξανά.

«Αυτό που πραγματικά ενοχλεί είναι από τη μία ο φόβος και από την άλλη η απουσία εμπιστοσύνης.»

«Συνειδητοποιώ το πόσο σημαντικό είναι να το εμπιστευτώ τον άλλον άνθρωπο , μα πρώτα πρώτα εμένα ότι θα βρω τον τρόπο μου και θα βρω τον δρόμο μου.»

«Ότι δεν υπάρχει ένα και μόνος δρόμος για να φτάσω κάπου.»

«Ότι στη διαδρομή θα υπάρξουν απώλειες και θα κάνω και λάθη.»

«Και αυτά έχουν κάτι να μου μάθουν.»

«Και αυτό σημαίνει ότι ζω.»

«Και αυτό σημαίνει ότι επιλέγω.»

«Και αυτό σημαίνει ότι άλλες φορές παίρνω ρίσκο και άλλες όχι.»

«Και αυτό σημαίνει ότι εμπιστεύομαι εμένα και τη δικιά μου διαδικασία.»

«Και αυτό σημαίνει ότι εμπιστεύομαι και τον άλλον και τη δικιά του διαδικασία.»

«Αχ! Ανασαίνω!» έγραψε.

Δάκρυα κύλησαν στο μάγουλό της και χαμογέλασε.

Της Δόμνας Παπαγεωργίου.

Πηγή : http://www.anapnoes.gr/

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα οριστεί σε "επιτρέπει cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Αποδοχή" παρακάτω, στη συνέχεια, σας ζητάμε να ακολουθήσετε αυτό.

Close