ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Ό, τι σε κάνει να αγαπάς τη ζωή και τον εαυτό σου, σε κάνει δυνατότερο.

 


 

Ό, τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει δυνατότερο, λένε.
Σε κάνει δυνατότερο ό, τι σε γεμίζει χαρά.
Ό, τι σου επουλώνει τις πληγές και σου δίνει τόσο φως που δεν υπάρχει χώρος για το σκοτάδι.
Ό, τι σε κάνει να αγαπάς τη ζωή και τον εαυτό σου, σε κάνει δυνατότερο.
Ό, τι σε σηκώνει από τον βούρκο και σου λέει «έλα, περπάτα!
Έχεις δυνατά πόδια και στερείς από τον κόσμο την όμορφη παρουσία σου ριγμένος εδώ μέσα.» Και ξάφνου νιώθεις όμορφος και δυνατός. Όταν πληγώνεσαι αλλάζεις λένε. Πράγματι, αλλά όχι μόνο. Τη μέρα που νιώθεις για πρώτη φορά πόσο ξεχωριστός είσαι, τότε αλλάζεις. Την μέρα που αντικρίζεις στα μάτια κάποιου την πλήρη αποδοχή και γοητεύεσαι για πρώτη φορά από τον ίδιο σου τον εαυτό. Την μέρα που μπορείς να ορκιστείς πως ναι, σήμερα είσαι ευτυχισμένος ,εκείνη την μέρα αλλάζεις. Την μέρα που πιστεύουν σε σένα ενώ έχεις χάσει την πίστη σου και ξάφνου πιστεύεις και συ.
Είμαστε οι σωτήρες του εαυτού μας, μα στην απόλυτη μοναξιά δε θα βρούμε ολόκληρη την θέρμη που επιζητούμε. Είναι ένα σιδερένιο κουτί που έχουμε κρυφτεί. Μας γεμίζει η αίσθηση της προστασίας και ασφάλειας εκεί μέσα, γιατί εκεί κανείς δεν μπορεί να μας βλάψει πέρα από εμάς. Άλλες μέρες αυτό το χαίρεσαι, άλλες μέρες αγγίζεις τα σίδερα και το νιώθεις μία ψυχρή άδεια φυλακή. Δεν είμαστε καταδικασμένοι στην μοναξιά, όσο και αν τείνει ο καθένας να κλειστεί στο καβούκι του. Δυο λόγια, ένας άνθρωπος μπορούν να σου αλλάξουν την ζωή όταν το έχεις πραγματικά ανάγκη.
Να πεις στον άλλον «Βλέπω μέσα σου το καλό» όταν κανένας δεν μπορεί να το διακρίνει, γιατί πρέπει να κοιτάζεις τον άλλον σαν να έχει γίνει εκείνο που είναι προορισμένος να γίνει. Η καλύτερη εκδοχή του. Εκείνη που μέσα της δεν χωρά καμία πληγή βαθύτερη από την καλοσύνη. Ό, τι κόντεψε να με σκοτώσει, ό, τι με πλήγωσε πολύ, δεν με έκανε δυνατότερη. Με έκανε αμυντικότερη, με έκαναν εξυπνότερη, προνοητικότερη, προσεκτικότερη. Λιγότερο αισιόδοξη, περισσότερο δειλή. Μοναχικότερη, ίσως, πιο δύσπιστη. Πιο εφευρετική στις άμυνες που θα ανακαλύψω για να προστατευτώ την επόμενη φορά. Μα δυνατότερη; Δεν θα το ‘λεγα. Στο σημείο που μου έκαναν μελανιά τόσοι και τόσοι πώς να πονέσω λιγότερο όταν με ξαναχτυπήσεις; Λες να σκληρύνει το δέρμα μου;
Μπα.
Απλά θα στο κρύψω με χίλια ρούχα για να μην το δεις. Και αν το δέρμα μου πράγματι σκλήρυνε αυτό σημαίνει πως έχω χάσει μέρος από την απαλότητα και την ευαισθησία μου. Την σκότωσα για να επιζήσω. Και αυτό δεν σε κάνει δυνατότερο. Σε κάνει πιο σκοτεινό, πιο θλιμμένο, πιο απομακρυσμένο από την μαλακή σου φύση, σχεδόν παραμορφωμένο. Σε κάνει και λιγότερο ελεύθερο, καθώς πλέον είσαι πιόνι κάθε πληγής σου, η οποία από δω και πέρα σε ελέγχει , καθορίζει το πώς θα κινηθείς.
Δε θέλω άλλη τέτοιου είδους δύναμη.
Θέλω από εκείνη που μπορείς να χαμογελάς με το απαλό σου δέρμα και να το χαίρεσαι με τον εαυτό σου και με τους άλλους.
Θέλω τη δύναμη από το χάδι εκείνων που ξέρουν να μου το προσφέρουν.
Και αν είναι να χτυπηθώ ας είναι τουλάχιστον από εκείνους που δεν το είχαν σκοπό, από εκείνους που άξιζε να με αγγίξουν γιατί είχα όμορφα να πάρω από το άγγιγμά τους.
Και εκείνοι ποτέ δε θα σηκώσουν χέρι ηθελημένα πάνω μου.

Loading...

 

Της Ανθής Κατερίνη.

 

Πηγή : http://www.anapnoes.gr/

loading...

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα οριστεί σε "επιτρέπει cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Αποδοχή" παρακάτω, στη συνέχεια, σας ζητάμε να ακολουθήσετε αυτό.

Close