ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Είμαι ένας γονιός άνευ οδηγιών μα την παλεύω.

url-960x640

 


 

Μάνα.

Loading...

Μια λέξη με τέσσερα γράμματα.

Απύθμενη σημασία η έννοιά της.

Τίτλος ζωής για μια Γυναίκα, οι ρίζες του είναι πολύ βαθιές.

Γενιές ολόκληρες γαλουχημένες, στην πεποίθηση πως μια Γυναίκα επιβάλλεται να γίνει Μάνα.

Δεν υπήρξα ποτέ μου το κοριτσάκι, που ονειρεύτηκε να παντρευτεί το πριγκιπόπουλο.

Που θα ζήσουν μαζί ευτυχισμένοι και θα κάνουν πολλά παιδιά.

Η ζωή όμως που είναι πάντα απρόβλεπτη, είχε άλλους σκοπούς για μένα.

Έτσι τα βήματα που έκανα με οδήγησαν στα σκαλιά της Εκκλησίας.

Τα παιδιά που από πάντα λάτρευα, δεν ήταν στις προτεραιότητες μου.

Αν και πάντα τα καταλάβαινα και τα παρατηρούσα σπάνια τα πλησίαζα περισσότερο, εκείνα τότε με έναν μαγικά σχεδόν τρόπο, έρχονταν κοντά μου αναζητώντας το παιχνίδι μου.

Δίχως πρόγραμμα σαν αυτό που συνηθίζουν τα νέα ζευγάρια να βάζουν, ένα χρονοδιάγραμμα για τον ερχομό ενός παιδιού, βρέθηκα να διανύω τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης μου.

Όλα ήρθαν εύκολα, ωραία, φυσιολογικά.

Ένα σημάδι υπήρχε μόνο στο οποίο δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία.

Λάτρεψα αμέσως αυτό το πλάσμα που ήρθε στη ζωή, μαγεύτηκα σα την είδα, συγκινήθηκα όταν την άγγιξα για πρώτη μου φορά!

Στο βάθος της ψυχής όμως υπήρχε μια αδιόρατη, απροσδιόριστη θλίψη…

Κάποιους μήνες αργότερα, ενώ το μωρό μεγάλωνε και όλα κυλούσαν ήρεμα, έπιασα τον εαυτό μου να συνειδητοποιεί κάτι που με ξάφνιασε

Κάτι πολύ περίεργο…

Δεν έκανα όνειρα

Όνειρα, σαν αυτά που κάνει κάθε γονιός για το παιδί του.

Να, σαν το βλέπεις στα 3 του χρόνια να κάνει ποδήλατο η και αργότερα στο σχολείο, στην πρώτη του μέρα στο νήπιο.

Τίποτα

Κλείνοντας τον πρώτο χρόνο της ζωής του παρατήρησα πρώτη φορά πως κάτι δεν πήγαινε καλά…

Βήμα, βήμα Γιατρό στο Γιατρό έγινε η διάγνωση.

Παγωμένες, νεκρές στιγμές

Στιγμές ζωής που δεν σου έμαθε ποτέ κανείς πώς να τις αντιμετωπίζεις.

Έζησα όλα τα στάδια, από θυμό απογοήτευση, έπειτα αποξένωση

Μόνο ερωτήσεις, μόνο απορίες

Πως θα είναι αυτό το παιδί μεγαλώνοντας;

Θα περπατήσει, θα τρέξει σαν παιδί, θα μιλήσει, τι δεξιότητες θα έχει; Αν έχει…

Αναπάντητα ερωτήματα…Κανείς δεν ήξερε με σιγουριά να πει.

Πέρασαν λίγα χρόνια. Δύσκολα χρόνια, πονεμένα χρόνια. Τολμώ να πω νεκρά χρόνια…

Θυμάμαι ακόμα τη μέρα σαν τώρα…μια ηλιόλουστη Χειμωνιάτικη μέρα.

Φορούσε ένα Τζιν παντελονάκι και ένα κόκκινο μπουφάν, τα παπούτσια της ήταν τα αγαπημένα μου, τα κόκκινα με τα φιογκάκια στο πλάι

Ήταν πανέμορφη!

Καθώς λοιπόν περπατούσαμε, μια Κυρία που ερχόταν προς το μέρος μας την κοίταξε επίμονα, η μικρή εκείνη την ώρα μου μιλούσε άναρθρα, όπως μίλαγε…

Την στιγμή που πέρναγε δίπλα μας κοιτώντας με, σιγομουρμούρισε

-Κουράγιο κοπέλα μου και υπομονή!

Αυτό ήταν!

Σα να με τίναξε ηλεκτρικό ρεύμα

Εκείνη την ώρα είπα Τέλος.

Τέλος στον Θυμό μου.

Είπα Τέλος στην Απογοήτευση μου, που μέτραγε χρόνια τώρα.

Έτσι λοιπόν εκείνο το χειμωνιάτικο πρωινό, αποχαιρέτησα έναν κύκλο συναισθημάτων που κράταγα για καιρό μέσα μου.

Άρχισα να αποδέχομαι την πραγματικότητα μου.

Ξεκίνησα να περιποιούμαι πάλι εμένα, που με είχα ξεχάσει…Παρατήσει, θα ήταν η κατάλληλη λέξη.

Βγήκα έξω, άρχισα πάλι να γελάω, να αποδέχομαι εμένα και τους φόβους μου, να σέβομαι το τι νοιώθω.

Αποδέχτηκα το παιδί μου, τον τρόπο που το βλέπουν οι τρίτοι.

Και τότε μόλις θυμήθηκα κάτι…

Θυμήθηκα την αδιόρατη θλίψη της ψυχής μου. Θυμήθηκα πως δεν έκανα όνειρα για το παιδί μου, με το παιδί μου!

Τότε δυστυχώς κατάλαβα.

Ένστικτο ήταν, το ένστικτο της αυτοπροστασίας μου.

Αυτό ήταν που με κράταγε, πως κάποια πράγματα δεν θα γίνουν…

Δε πειράζει όμως, όχι πια.

Γιατί το δικό μου παιδί, όπως κάθε παιδί, θέλει αγάπη. Και την έχει

Το δικό μου παιδί, όπως κάθε παιδί έχει ανάγκη από χάδια και τρυφερότητα. Και τα έχει,

Το δικό μου παιδί, όπως κάθε παιδί θέλει όρια, για να μπορεί να αισθάνεται σιγουριά και ασφάλεια. Και τα έχει

Τώρα ονειρεύομαι,

Όσο μεγαλώνει και γίνεται μια όμορφη κοπέλα και έχοντας πια πλήρη επίγνωση πως θα παραμείνει ένα μωρό, ναι ονειρεύομαι.

Όνειρα που ξέρω πως θα βγουν αληθινά.

Έπειτα οι ζωές των παιδιών μας είναι πολλές οι φορές, που απέχουν πολύ από τα όνειρα που κάνουμε εμείς γι’ αυτά

Ένα πλεονέκτημα που βλέπω πια, που δεν έβλεπα!

Δεν υπάρχει Σχολή για να πάει ένας γονέας και να μάθει πως θα πρέπει να συμπεριφέρεται στο παιδί του.

Δεν υπάρχουν εγχειρίδια και οδηγίες χρήσης, ώστε να του μάθουν τι και πως πρέπει να το κάνει.

Δεν υπάρχει για κανέναν, πόσο μάλλον για ένα γονιό που πρέπει και επιβάλλεται να σταθεί και να στηρίξει ένα παιδί με ιδιαίτερα χαρίσματα.

Είμαι λοιπόν ένας γονιός άνευ οδηγιών…

Και όταν συναντώ μανάδες που με εξυμνούν για το κουράγιο, τη δύναμη, την υπομονή μου, απαντώ πάντα το ίδιο…

Για μένα είναι απλά αυτός ο μόνος δρόμος, δεν ξέρω άλλον μα δεν είχα και την πολυτέλεια της επιλογής.

Οπότε θαυμάζουν κάτι για το οποίο εγώ και χιλιάδες ακόμα έχουμε ως αυτονόητο

Όλα τα παιδιά του κόσμου θέλουν Αγάπη, φροντίδα.

Όλες οι μανούλες του κόσμου αγαπούν τα παιδιά τους και φροντίζουν γι’ αυτά.

Πονάνε το ίδιο.

Ανησυχούν το ίδιο.

Κάθε Άνθρωπος έρχεται στον κόσμο για κάποιο σκοπό

Αν εγώ δεν είχα εκείνη δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα

Θα είχα μια άλλη ζωή και δεν θα είχα πάρει όλα αυτά τα μαθήματα ζωής που πήρα κοντά της.

Ακούω πολλές μητέρες να λένε: Γιατί σε εμένα, γιατί το δικό μου παιδί;

Άστοχη ερώτηση

Κατανοώ πως όλοι οι άνθρωποι, δε κάνουν για όλα, δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με όλα!

Είναι σαν σταυρόλεξο.

Έχει κατηγορίες, έχει για Μέτριους λύτες.

Έχει για Δυνατούς.

Δεν έχεις παρά να επιλέξεις σε ποιο κατηγορία παίχτη θέλεις να σε κατατάξεις.

Ακόμα και στο πόνο προτιμώ του Δυνατού!

Έτσι έμαθα για να αντέχω, να τα βγάζω πέρα.

Ακούω πάντα και σέβομαι τις γνώμες των Ειδικών, μα με τα χρόνια, έπρεπε να γίνω κάτι απ’ όλα ώστε να είμαι σε θέση να καταλαβαίνω τι νοιώθει τι θέλει, αν πονάει που πονάει, τι ζητάει, τι χρειάζεται.

Δε μαντεύω πάντα σωστά, πέφτω έξω συχνά πυκνά…

Γίνομαι η φίλη, το παιχνίδι της, η συμμαθήτρια, ο Γιατρός.

Δεν τα ξέρω όλα…έχω πολλά αναπάντητα ερωτήματα…Ακόμα!

Μαθαίνω κάθε μέρα, κάθε στιγμή κοντά της, μαζί της.

Μεγαλώνουμε μαζί. Αλλάζουμε μαζί.

Έχω ακόμα και απαιτήσεις από εκείνη.

Απαιτώ στον δικό της μικρόκοσμο να είναι ασφαλής, να είναι ευτυχισμένη και να αισθάνεται την αγάπη μου.

Δεν ωραιοποιώ, δε βλέπω ότι με βολεύει, μαθαίνω να βλέπω τη πραγματική τους διάσταση.

Τα δέχομαι όπως είναι.

Μαθαίνω δίπλα της τόσα πολλά που αν δεν υπήρχε εκείνη, δέκα ζωές δεν θα με έφταναν για να τα ζήσω.

Αγκάθια αν υπάρχουν;

Στη ψυχή;

Ναι υπάρχουν και πονάνε όταν ματώνουν…

Το πιο βαθύ είναι πως σε μια ζωή τόσο όμορφη, τόσο ενδιαφέρουσα, εκείνη θα χάσει πολλά.

Ότι αξίζει για να έρθει κάποιος σε αυτή τη Γη είναι η Φιλία είναι ο Έρωτας η Αγάπη!

Η Φιλία ένα δώρο στον άλλον, να έχεις ένα φίλο να σε νοιώσει, να σε ακούσει, να σε καταλάβει να σου σταθεί, να μοιραστείς στιγμές χαράς και λύπης.

Ο Έρωτας, αυτό το καρδιοχτύπι που σε τραντάζει συθέμελα.

Θα έδινα τα πάντα από τη ζωή μου να τη δω να βγαίνει ένα ραντεβού, να μου πει πως είναι ερωτευμένη και να δω στα μάτια της αυτή την λάμψη που μόνο τα μάτια ενός ερωτευμένου έχουν!

Μόνο αυτό, τίποτε άλλο…

Υπάρχει κάτι που δεν σας είπα μέχρι τώρα…

Αυτό το παιδί δε μιλάει, δε μίλησε ποτέ και λέξεις της άναρθρες, ποτέ τους δεν έκαναν μια πρόταση…

Όμως εγώ μαζί της έχω κάνει τις ωραιότερες μου συζητήσεις.

Μαζί της έχω μοιραστεί όλα μου τα μυστικά.

Έχουμε κλάψει αγκαλιά και αποκαμωμένες μας έχει πάρει ο ύπνος στο ίδιο κρεβάτι.

Έχουμε ξεκαρδιστεί στα γέλια, με ένα αστείο η μια γκριμάτσα που μόνο αυτή και εγώ ξέρουμε.

Έχουμε τραγουδήσει αγκαλιά τα ομορφότερα τραγούδια.

Μη σου φανεί απίστευτο…

Ωραιότερο συναίσθημα από το ακούς τη ψυχή και τη καρδιά του παιδιού σου να τραγουδάει δεν υπάρχει!

Αυτό είναι το παιδί μου.

Και εγώ είμαι η μαμά της!

Και πολλοί άλλοι ρόλοι που παίρνω κάθε μέρα σαν να είχε μια άλλη ζωή, απλά μια άλλη…

Την Θαυμάζω

Γιατί κάθε της λεπτό που ζει, το καθορίζει το πώς αισθάνεται. Το πώς νοιώθει.

Μόνο τα συναισθήματά της ακούει, μόνο τα συναισθήματά της την οδηγούν…

Δεν έχει Λογική.

Δεν ξέρω ποια γεννήθηκε για την άλλη.

Εγώ για αυτή η εκείνη για μένα;

Ίσως ακουστεί περίεργο η τρελό αυτό που θα πω μα είναι η μόνη μου αλήθεια.

Ζω για δυο.

Πράγματα που δεν θα έκανα, από φόβο, από ανασφάλεια, από δειλία…

Τα ζω όσο μπορώ πιο έντονα.

Μια για μένα και μια για εκείνη.

Και αυτό με κάνει  πιο ευτυχισμένη.

Της Χριστίνας Καζανιάτορα.

Πηγή : http://www.anapnoes.gr/

Calendar

Ιανουάριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ   Φεβ »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα οριστεί σε "επιτρέπει cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Αποδοχή" παρακάτω, στη συνέχεια, σας ζητάμε να ακολουθήσετε αυτό.

Close