ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Οι κωδικοί σε απομονώνουν από τον κόσμο. Ξέχνα τους και ζήσε…

img_1874-960x640


 

 

«Διανύουμε την εποχή των κωδικών;» μπήκα στη διαδικασία να το σκεφτώ για άλλη μια φορά.
Όταν είδα στην οθόνη του υπολογιστή μου να γράφει: λάθος κωδικός, προσπαθήστε ξανά σε λίγα λεπτά. Αν κάτσεις να το ψάξεις θα δεις πως από τα πιο απλά μέχρι και τα πιο σύνθετα, οι κωδικοί κυριαρχούν ενίοτε λίγο ή και περισσότερο στην ζωή μας.

Loading...

Και για μένα οι κωδικοί μεταφράζονται στις περισσότερες των περιπτώσεων ως μια μακράς διαρκείας αποκοπή από τον κόσμο εκεί έξω. Είναι περίεργο, υποτίθεται πως η τεχνολογία εξελίσσεται για να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά κι όμως αυτοί απομακρύνονται μανιωδώς.

Ένας αγώνας κούρσας στα κοινωνικά δίκτυα με τους περισσότερους από εμάς, να μοιάζουν με μικρές μαριονέτες στα χέρια της προόδου, υποτίθεται. Ποιος θα έχει τους περισσότερους φίλους, τα περισσότερα likes, τους περισσότερους ακόλουθους, τα καλύτερα post. Έχει χαθεί η μαγεία της ουσιαστικής επικοινωνίας τελικά.

Οι άνθρωποι σταμάτησαν να συζητάνε, να βγαίνουν έξω για έναν καφέ, όπως τότε. Σταμάτησαν ακόμη και να φλερτάρουν. Πόσο λάθος είναι; Μια αγκαλιά αντικαταστάθηκε από ένα σύμβολο καρδιάς. Τα σκήπτρα τώρα έχει πάρει η αναζήτηση στον κόσμο των κοινών φίλων της προσωπικής σελίδας του καθενός. Μια προσθήκη, ένα σκούντημα, η βροχή των likes, μια απλή αφιέρωση και κάπως έτσι πολλές φορές δημιουργείται μια τυχαία σχέση, φιλική στην αρχή, που μπορεί όμως να γίνει και ερωτική.

Χάνονται φιλίες χρόνων, θυσιάζονται στο βωμό της δημοσιότητας των κοινωνικών δικτύων. Και πόσο πονάει αυτή η απώλεια. Οι άνθρωποι γίνονται ξαφνικά άγνωστοι μεταξύ πολλών αγνώστων, κλείνονται στους τέσσερις τοίχους ενός δωματίου και επικοινωνούν από εκεί, ή μάλλον κάνουν πως επικοινωνούν.

Μια ανερχόμενη κοινωνία των ξένων κατάντησε ο κόσμος μας, άνθρωποι που ξέχασαν να λένε καλημέρα, ξέχασαν να χαμογελάνε, να κάνουν μια καλή πράξη για κάποιον που έχει ανάγκη. Γιατί ας μην ξεχνάμε πως όλοι κάποια στιγμή, ίσως χρειαστούμε βοήθεια, όλοι είμαστε εν δυνάμει ο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας. Αλλά αδιαφορούμε μέχρι να μας συμβεί κάτι και να μας χτυπήσει την πόρτα μια ατυχία, τότε το καταλαβαίνουμε όταν είναι αργά για αλλαγές.

Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τους κωδικούς, ας μην παιδεύουμε άλλο τη μνήμη μας με αριθμούς και ας ξεκινήσουμε επιτέλους να ζούμε. Ας θυμηθούμε πώς είναι να επικοινωνούμε δια της ζώσης και όχι πίσω από πλήκτρα και γυάλινους τοίχους. Ας θυμηθούμε πως είναι να γελάμε με φίλους. Ας αρχίσουμε να αγαπάμε από την αρχή.
Μόνο τότε θα υπάρχει μια ελπίδα πως η κυριαρχία της τεχνολογίας, δεν έχει φωλιάσει ακόμη στις καρδιές μας, εσαεί.
Υπάρχει ακόμη χώρος για λίγες αντιστάσεις.

 

Της Παρασκευής Χατζή.

 

Πηγή : http://www.anapnoes.gr/

loading...

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα οριστεί σε "επιτρέπει cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Αποδοχή" παρακάτω, στη συνέχεια, σας ζητάμε να ακολουθήσετε αυτό.

Close