ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Για σένα αγαπάς. Εσένα γεμίζει, εσένα ολοκληρώνει.

mesaiesprosdokies_2-960x640


 

 

Στο πέρασμα των χρόνων έχω πιάσει τον εαυτό μου να φοβάται.
Λογιών λογιών φόβοι, άλλοι ήρθαν, πέρασαν και έφυγαν.
Κάποιοι με στοιχειώνουν ακόμη.
Κάθε, μα κάθε φορά όμως που κατάφερνα να νικήσω έστω και έναν, έβγαινα πιο δυνατή και πολύ πιο σίγουρη για μένα!
Ο Φόβος γεννιέται μαζί μας μόλις κοπεί ο ομφάλιος λώρος και αρχίσει το πρώτο μας κλάμα!
Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως ο Φόβος ήταν γιος του θεού Άρη και της Θεάς Αφροδίτης.
Καθόλου τυχαίο…
Από τη μια μεριά, κάτι άκρως σαγηνευτικό και από την άλλη κάτι τρομακτικό και άγριο.
Έτσι λοιπόν ο Θεός του πολέμου και η Θεά της ομορφιάς γέννησαν το Φόβο.
Αναρωτιέμαι, αν προσπαθούσαμε να του δώσουμε ανθρώπινη μορφή ποια θα ήταν;
Μάλλον κάποιος που σε ξέρει καλά, που ξέρει κάθε εκατοστό του κορμιού σου. Ζει μέσα στο μυαλό σου και αν κάποτε που ήσουν παιδί ζούσε σε μια μικρή γωνίτσα στην άκρη του μυαλού σου, τώρα που μεγάλωσες έχει χτίσει μια ολόκληρη πολιτεία και μέσα εκεί έχει την απόλυτη κυριαρχία.
Μια πολύ παλιά ιαπωνική παροιμία λέει: Ο φόβος είναι τόσο βαθύς όσο το μυαλό το επιτρέπει.
Ναι κάπως έτσι είναι…
Τον συναντάμε στα πρώτα μας παιδικά, σχολικά χρόνια, κάθε φορά που δεν είχαμε διαβάσει” κάνε Παναγιά μου να μη με σηκώσει για μάθημα, κάνε να μη φωνάξει το όνομά μου”.
Κι αν τώρα γελάς…τότε δεν έκανες το ίδιο…
Ο φόβος της καταξίωσης, της αποδοχής των γονιών μας, η φωνή της Μάνας: Ότι κι αν κάνεις παιδί μου στη ζωή σου να ξεπεράσεις τη μετριότητα.
Άραγε τα κατάφερες ; Τους έκανες υπερήφανους;
Πόσα χρόνια ο φόβος για να σε εγκρίνουν αλώνιζε γύρω σου;
Ο φόβος για την αποτυχία.
Ακόμη και σήμερα όταν συναντώ παιδιά που φοβούνται τους κλόουν στα παιδικά πάρτι, σκέφτομαι πάντα το ίδιο, τι είναι αυτό που τα φοβίζει επάνω του;
Βλέπεις ένα αστείο πρόσωπο, με περούκα χρωματιστή, βαμμένα κατακόκκινα μάγουλα και μια τεράστια μύτη κι όμως όσο αστεία καμώματα κι αν κάνει υπάρχουν παιδιά που τρέμουν από φόβο και μέχρι μεγάλα πια, κρατούν αυτό το φόβο στην ψυχή τους. Σκέφτομαι…πως τα παιδικά ξέρετε μάτια, είναι πολύ διορατικά και μπορούν να δουν τι κρύβουν τα μάτια των άλλων.
Διακρίνουν το ψεύτικο το λυπημένο βλέμμα πίσω από την κατά τ’ άλλα αστεία φιγούρα των κλόουν και αυτή η αντίθεση που βλέπουν είναι που τα τρομάζει.
Στα αλήθεια, πόσες φορές σαν ενήλικας δε συνάντησες κλόουν;
Δε μιλώ για αυτούς στο τσίρκο…ούτε αυτούς των πάρτι.
Ρωτώ για τους άλλους, τους μακιγιαρισμένους!
Πόσες φορές τους έβαλες στη ζωή σου και τους πίστεψες για αληθινούς;
Αργά πια, ανακάλυψες πως ήταν μόνο απλά μακιγιαρισμένοι, όπως και οι συμπεριφορές τους.
Και ποιος δεν έχει γνωρίσει…
Ντυμένοι με πολύχρωμα ρούχα, που τους πιστέψαμε ή θέλαμε να τους πιστέψουμε. Είχαμε την ανάγκη να τους ακούμε γιατί μας έλεγαν αυτά που θέλαμε να ακούμε την δεδομένη στιγμή.
Ο φόβος των μεγάλων…
Ο φόβος της απογοήτευσης.
Αυτοί που δεν είναι όπως περιμέναμε, αυτοί που δεν είχαν όσα ελπίζαμε να έχουν.
Τι τρέχει τελικά;
Οι κλόουν μπαίνουν στη ζωή μας κατά λάθος ή εμείς τους προκαλούμε να έρθουν και να μας κοροϊδέψουν;
Ακόμα και έτσι, θα σου πω πως η παρουσία τους ή το πέρασμα αυτών στη ζωή μας είναι μια νίκη δική μας απέναντι στον φόβο.
Νερό είναι η ζωή, που άλλες φορές θυμίζει ρυάκι και άλλες πάλι ποτάμι.
Όσο είσαι στο ρυάκι τα βγάζεις πέρα μια χαρά, μα ακόμα και αν βρεθείς στο ποτάμι, πάλι θα τα βγάλεις πέρα, απλά εκεί θα έχεις και το φόβο παρέα, του να μην πνιγείς.
Δεν παύεις όμως να αναζητάς λύσεις, δεν κάθεσαι και περιμένεις τον πνιγμό!
Για κάθε επόμενο βήμα που θα κάνεις θα είσαι έτοιμος.
Όλο και πιο έτοιμος. Είναι στιγμές που θες να φωνάξεις βοήθεια και η κραυγή σου να ακουστεί, μα φοβάσαι να το κάνεις.
Ποιος θα σε ακούσει, ποιος θα σε καταλάβει…
Ποιοι έρχονται για εσένα;
Αυτοί που χρίστηκαν δικοί σου άνθρωποι και σε αγαπούν ή αυτοί που εσύ έκανες δικούς σου;
Που είτε έτσι, είτε αλλιώς μπορούν και σε επηρεάζουν.
Σημασία δεν έχει καμία, αυτό όμως που έχει είναι η κραυγή βοήθειας που θα βγάλεις να φέρει δίπλα σου την στιγμή που το χρειάζεσαι αυτόν που θα σε καταλάβει τι του λες, τι του ζητάς!
Μεγαλώνουμε δυστυχώς με φόβους…
Φοβόμαστε να πούμε σ’ αγαπώ, όχι γιατί δεν είμαστε βέβαιοι για τα όσα νοιώθουμε μα γιατί δεν είμαστε βέβαιοι ότι θα ακούσουμε το σ’ αγαπώ από τον άλλον.
Βάζουμε στο ζύγι, τι θα του πω εγώ και τι θα μου πει αυτός.
Τόσο ανόητοι…
Λες και πως αν αγαπάμε κάποιον, το κάνουμε για αυτόν.
Για εσένα αγαπάς.
Εσένα γεμίζει.
Εσένα ολοκληρώνει.
Εποχή σύγκρουσης… Κάνεις σχεδόν πάντα αυτό που δεν πρέπει να κάνεις.
Σε λάθος ανθρώπους λες λάθος λόγια.
Είμαστε σε τροχιά σύγκρουσης με το ίδιο μας το Εγώ!
Το γιατί το κάνουμε αυτό, ίσως και να είμαστε σε θέση σε μερικά χρόνια από τώρα να το ανακαλύψουμε, ίσως και πάλι όχι, ποιος ξέρει…
Κάποιους φόβους μας θα τους νικάμε και κάποιους άλλους όχι…

Loading...

Της Χριστίνας Καζανιάτορα.


« Όταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεές και εξευτελίζει αναρίθμητες ψυχές, μπροστά σου και πίσω σου. Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη η ράτσα σου ολάκερη σηκώνεται και αντρειώνει»
Ν. Καζαντζάκης Ασκητική.

Πηγή : http://www.anapnoes.gr/

loading...

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Μάθετε περισσότερα

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα οριστεί σε "επιτρέπει cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Αποδοχή" παρακάτω, στη συνέχεια, σας ζητάμε να ακολουθήσετε αυτό.

Close